من و خودم

بازم هم راهییم دمدمه های غروبه و تاریکی دیگه مجال کتاب خوندن نمیده.واسه همین کتاب رو روی صندلی کنارم میذارم و تو زمانی که به نظر بی انتها میاد به تماشای دورو برم مشغول می شم.اونقدر جذب زیبایی و آرومی اینجا می شم که دلم میخواد واقعیتها و رویاهایی رو که تو ذهنم می چرخند رو توصیف کنم بدون اینکه زحمت اینو به خودم بدم که  این عبارتهای آشفته رو با سنجاقی از کلمات به هم وصل کنم. . .

انقدر طول دادم تایپ کردن این نوشته رو که کاملا لوث شد.

در راستای نوار دیشب: امان از دست این آدم بزرگها...

 

یه جورایی خیلی به هم ریختم پسر ،این خوابها هم که...